De psychologische drempel van 30 kilometer het ik vandaag weten te doorbreken.
De laatste twee maanden heb ik erg tegen dit moment opgezien.
Toen ik in juli besloot deze afstand te lopen heb ik bijna mijn knie stuk gelopen en dat wilde ik niet nog een keer meemaken.

Vandaag heb ik hetzelfde rondje als toen gelopen, maar nu andersom.
De eerste 20 kilometer heb ik samen met Jarvin gelopen. Enerzijds voor de gezelligheid en anderzijds om mijzelf te sparen en niet het risico willen nemen, om stuk te gaan, ben ik dat eerste deel niet voluit gegaan.

In de buurt van Hilversum voelde ik dat ik daarmee alleen mijzelf maar aan het tegenwerken was.
Het tempo was net te laag, waardoor ik geen goede cadans kon vinden.
Daarop ben ik alleen vooruit gelopen, zodat ik "lekkerder" zou lopen.
Dat bleek een goede zet. Mijn tempo ging met gemak van net onder de 9 naar 13 kilometer per uur en ik voelde mij er heerlijk bij.
Zo heb ik de laatste 10 kilometer doorgerend.
Vlak voor het einde kwam ik Frans nog tegen die ons al op een aftand van een kilometer of 15 bij ons wegliep.
Aan het einde was het ook echt genoeg, want mijn hartslag zat al boven de 170 en dat is toch een beetje te veel voor een duurloop.
Gelukkig voelde het ook achteraf niet alsof ik de marathon al had gelopen en ben ik dus een gelukkig mens.

Mijn knie blijft gevoelig, maar met het schema waarbij ik slechts om de week een lange afstand loop herstel ik gelukkig uitstekend.
Tijdens het lopen heb ik gelukkig ook geen pijn, maar voel ik het wel.
Het is een kwestie van rekening houden met het gevoel en op tijd het tempo verlagen.

Volgende week ga ik voor een afstand van 21,1 kilometer en de week erna nog één keer voor de 32 kilometer. Dat is dan ook de laatste keer voor New York dat ik zo ver ga lopen. De overige tijd ga ik alleen nog maar voor afstanden tot de halve marathon.
Ik heb er alle vertrouwen in dat het mij dan gaat lukken.

Wat een verschil levert een 10 graden lagere temperatuur op!
Kijk maar eens naar het onderstaande.
Nadat ik dinsdag rustig mijn spieren weer los had gerend ging ik vanavond maar eer eens een 16 kilometer lopen.
Na een lange en zware dag op kantoor; kort na het eten en in het donker liep ik dezelfde afstand als zondag in 1:16.
Mijn gemiddelde hartslag was 155 t.o.v. 180 tijdens de Dam tot Damloop.
Ik had ook helemaal niet het gevoel dat ik tot het gaatje moest gaan, terwijl ik zondag bijna tegen de vlakte ging.

Zo zie je dat de omstandigheden waarin je verkeert je prestaties enorm beïnvloeden.
Zo begreep ik al dat in New York op een slechte dag erg veel smog in de stad hangt en dat je daardoor veel moeite hebt, om genoeg zuurstof binnen te krijgen.
Ik moet er al helemaal niet aan denken dat het de hele dag regent.
Volgens mij heb ik dan weer een psychologisch probleem.
Nou ja, ik moet ook niet pessimistisch worden.
Het lopen is eigenlijk maar een onderdeel van deze geweldige trip.
Niet de minst belangrijke natuurlijk, maar ik verwacht ook veel van de stad, de reis, het eten, shoppen etc.
Volop genieten dus!

Zaterdag is weer een inzameldag.
Wij gaan met de loopgroep op de markt in Spakenburg staan, om sponsorgelden binnen te halen. Wij hebben 500 Kikaberen op voorraad en gaan ook weer een ballonnenwedstrijd houden. Eens zien, of wij de stand weer verder kunnen opkrikken.

Wat een festijn!

Nu inmiddels de uitslagen, foto's en filmpjes beschikbaar zijn gekomen is het tijd voor een update.

De Dam to Damloop is echt een geweldige happening.
Wij (Dorinda, Madelon, Marco en ik) zijn zondag om 9:00 vertrokken.
Iedereen had best wel een beetje de zenuwen, omdat wij al veel hadden gehoord over de loop, maar het nog niet eerder hadden meegemaakt.
Even voor tienen hadden wij geparkeerd en maakten ons op voor de busrit naar het de finish, om daar onze tassen af te gooien.
Onderweg kwamen wij al de eerste collega's tegen en vlak voor de Xerox tent ontmoetten wij ook de collega's die naar de start van de 4 mijl loop vertrokken.
Zij hadden er ook allemaal veel zin in.

Vervolgens zijn wij weer naar de bushalte gelopen en hebben de rit naar Amsterdam gemaakt.
De start was bij het centraal station, waar het krioelde van de hardlopers.
Er moesten die ochtend en middag 35.000 lopers van start, dus je kunt wel nagaan dat het erg druk was.
De dames moesten erg nodig plassen (van de zenuwen) en gingen in de rij van 15 andere dames staan, om op een chemisch toiletje te kunnen.
Marco en ik liepen verder, om onze laatste restjes bagage op de bus naar de finish te zetten. Bij de bus zag ik dat er ook toiletten waren opgesteld en heb vervolgens de dames gehaald.
Die waren een beetje aan het tegenstribbelen, omdat ze inmiddels wel nodig moesten en er nog maar 4 mensen voor hun waren.
Bij de andere toiletten aangekomen bleek inmiddels hier ook een rij te staan.
Je kunt je voorstellen wat de reactie was ;-)
Gelukkig kon ik het nog goed maken door een derde plek te vinden waar echt niemand was.

Dan op naar het startvak, want wij waren aan de late kant.
Je voelt de adrenaline aardig opborrelen als de laatste twee minuten worden aangekondigd en het aftellen is begonnen.
Ik heb geprobeerd, om zo ver mogelijk naar voren te sluipen, zodat ik niet te veel mensen voor mij had.
Het was namelijk zo dat ik eigenlijk een uur eerder had moeten starten, omdat ik in het wedstrijd team zat. Het voordeel daarvan was geweest dat ik ruim baan zou hebben gehad.

Dan klinkt het startschot en begin je te lopen.
Een geweldige ontlading geeft dat moment, want je kunt eindelijk doen waar je voor komt.
De eerste meters gingen vrij langzaam en schoot ik niet echt op.
Meteen na de eerste bocht liepen wij echter de ijtunnel in, waar het tweebaans naar beneden gaat. Daar kon ik redelijk snelheid maken.
JE ziet daar een hoop gekken die met enorme snelheden naar beneden rennen en eigenlijk helemaal op zijn als ze op het laagste punt zijn.
Je moet dan nog wel ruim 15 kilometer verder!

Eenmaal uit de tunnel voelde ik dat het geen geweldige loop zou worden.
Het was prachtig weer, maar zo mooi dat het veel te warm was, om lekker te lopen.
Ik heb ook eigenlijk meteen mijn ambitie bijgesteld om een supertijd te lopen en dat was maar goed ook.
Onderweg was het kommer en kwel. Om de haverklap moest ik opzij, om een ambulance door te laten. Al met al zijn er die dag 33 mensen afgevoerd naar het ziekenhuis.
Ikzelf had ook momenten dat ik mijn hoofdhuid voelde tintelen, maar ik was goed voorbereid.
De 4 bidons in mijn gordel heb ik gedurende de loop leeggedronken en het water dat ik kreeg aangereikt ging steevast volledig over mijn hoofd en rug, om af te koelen.
Zo ben ik toch in staat geweest, om de 16 kilometer in 1 uur en 19 minuten af te leggen.
Achteraf bleek dat helemaal geen slechte tijd te zijn en zelfs de tweede tijd van alle mensen van ons kantoor. Wie had dat een paar jaar geleden gedacht!

Onderweg was het een groot feest.
Overal was muziek, stonden er mensen aan te moedigen en werd er van alles uitgedeeld.
Tegen het einde werd er nog een actiefoto gemaakt waar ik met mijn handen opgeheven gekiekt ben.
Van de finish is zelfs een ( klik hier) video gemaakt.

Wat ik achteraf wel een beetje jammer vind is dat ik door het toch tegen de top van mijn kunnen te lopen redelijk wat van het festijn niet echt heb opgesnoven.
De focus was op het lopen en niet op het feest. Dat is iets om volgend jaar anders te doen.
Na de finish ben ik meteen naar de Xerox tent gelopen en heb niet op de rest gewacht.
Ik was zo kapot dat ik z.s.m. wilde zitten en wat eten.
Dat was overigens perfect geregeld.
Er was van alles te eten en er waren diverse mogelijkheden om te zitten, om aan statafels met elkaar te keuvelen.
Helemaal ideaal was de aanwezigheid van douches en een kleedkamer in een sporthal op 20 meter van de tent. Daar konden wij ons lekker opfrissen.
Marco en de dames hadden ook prima gelopen. Voor hen was het de eerste keer zo'n afstand en dus nog een extra ervaring. De loop koorts is er bij hen inmiddels ook flink ingeslopen.

s'Avonds hebben wij met zijn allen nog lekker een broodje shoarma gegeten bij mijn schoonmoeder en nog wat nagepraat.
Al met al was het een erg leuke dag.

In de loop van maandag sloop toch de spierpijn weer in mijn benen.
Alles boven de 26 kilometer lever mij dus nog problemen op.
Hiervoor zou ik dus eigenlijk waarschijnlijk meer moeten lopen.
Niet dus!
Ik kan er wel mee leven dat ik de week na de marathon nauwelijks kan lopen.
Zoals het er nu naar uitziet kan ik de afstand in elk geval pijnloos uitlopen.
Daarna gaat waarschijnlijk wel het licht uit, maar wat kan mij dat schelen.
Mijn gedachten nu zijn toch dat ik dit echt eenmalig doe.

Inmiddels komt de dam tot damloop dichtbij.
De weersvoorspelling is uitstekend, zo niet een beetje warm.
Gisteren heb ik ter voorbereiding een keer met Marco gelopen.
Hij had een paar keer met Dorinda getraind, maar vond het tempo te laag.
Mijn tempo was voor hem nog een beetje te hoog gegrepen, maar voor mij was het wel lekker om een beetje onder mijn normale tempo te lopen.
Op die manier kon ik mijn stijve benen van maandag een beetje loslopen.

Het wordt vast erg gezellig in Amster/Zaandam.
Elke 500 meter staat er een band, of fanfare opgesteld en met het lekkere weer verwacht de organisatie een groot aantal bezoekers/toeschouwers.
Na de finish heeft Xerox een tent met versnaperingen in het business dorp en mogen wij zwemmen in het zwembad dat daar vlakbij ligt.
We nemen dan ook zeker onze zwembroek mee.
Ik kan tijdens het lopen en erna alvast een beetje de sfeer proeven van wat ons in New York te wachten staat.

Inmiddels heb ik mijn tickets geregeld van en naar New York.
Doordat ik direct na de marathon een workshop heb in Rochester (NY) is mijn reisplan een beetje complex geworden.
Omdat ik nu alleen reis wordt het wel een beetje een zoektocht, om van en naar het vliegveld in New York te komen.
Daarnaast is een beetje een domper dat ik maandag de 5e november al om een uur of tien moet vliegen naar mijn workshop bestemming.
Dat wordt dus niet uitslapen.
Vervolgens vlieg ik donderdags terug en land dan vrijdags om negen uur s'ochtends.
Dat betekent dat ik op de sponsoravond met een enorme jet lag waarschijnlijk halverwege in slaap val. Gelukkig is het daarna weekend!

Een mooie dag

In meerdere opzichten was het vandaag een mooie dag.
Ten eerste was het letterlijk een mooie dag.
Het was 23 graden met een zonnetje en een lekker briesje.
Dat doet het gevoel altijd goed.

Vanochtend ben ik weer om half acht opgestaan, om mij op de gebruikelijke ronde voor te bereiden.
Ik had om acht uur met Jarvin afgesproken, om te gaan lopen.
Even een bak koffie, een powerbar en een paar glazen water, om op gang te komen.
Dan lekker rekken en strekken, watergordel en hartslagmeter om, earphones in en gaan met die banaan.
Zo liep ik weg met een heerlijk ochtendkoutje.
Het lopen ging heerlijk en de kilometers vlogen voorbij.
Als het weer meezit, dan is het allemaal een stuk makkelijker.
Tegen het einde had Jarvin een idee voor een alternatieve route, die ons uiteindelijk door het mulle zand leidde. Dat was wel een beetje veel van het goede, omdat het lijkt dat je helemaal niet meer vooruit komt.
Toch had ik na de 28 kilometer helemaal geen gevoel van vermoeidheid.
Die wetenschap zorgde ervoor dat de rest van de dag niet meer stuk kon.

s'Middags was het tijd voor de kunstroute, waar wij ook een kraam hadden, om geld op te halen voor ons goede doel.
Wij verkochten KiKa-beren en ballonnen.
Met de ballonnen konden de mensen een reis in een echte heteluchtballon winnen, die door een van de sponsors werd aangeboden.
Wij hebben een behoorlijk bedrag opgehaald, maar ik weet nog niet hoeveel.
De komende dagen zal dit wel duidelijk worden.
Al met al wordt een behoorlijk deel van onze reis nu bekostigd en hebben wij een fiks bedrag bijeen voor KiKa.

Nog 8 weken te gaan, om de score nog te verhogen.
Ik heb nog een aantal toezeggingen, die ik in oktober mag benaderen voor sponsoring.
Eens zien, of daar nog een leuk bedrag uit komt.

Het rustig aan lopen begint zijn vruchten af te werpen.
Ik heb steeds minder last van de blessure en heb ook merkbaar minder napijn van het lopen. Dat belooft een positieve afsluiting van de training.
Volgende week met de Dam tot Damloop zal ik mij nog één keer laten gaan en dan is het een kwestie van consolideren.
De slijtageslag begint nu ook mijn motivatie aan te tasten.
Nu het weer donker begint te worden ben ik minder flexibel in de tijden en moet ik mij in allerlei bochten wringen, om te kunnen lopen.
Ook het feit dat het herstellen van het lopen nog steeds veel tijd vergt vind ik erg vervelend.
Sinds maart loop ik de dagen dat na het lopen steevast met stijve benen.
Voor et goede doel heb ik dat er best over, maar dat ga ik na 4 november echt niet doorzetten.

Deze zondag is de kunstroute in Soest.
Wij zullen tijdens dat evenement ook aanwezig zijn, om geld in te zamelen.
Ik ben benieuwd of kunstliefhebbers ook gulle gevers zijn.
Er schijnt in elk geval van alles te doen te zijn.
s'Morgens toch eerst maar even de geplande 28 kilometer afwerken!

8 weken te gaan

"Lekker blijven lopen" is mijn devies geworden en ik merk dat dat minder vergt van mijn lichaam.
Ik ga de komende weken de diverse afstanden lopen in mijn huidige tempo.
Als het dan meezit loop ik ruim binnen de vier uur en ben ik ook nog heel!
Dat laatste is mij toch wel veel waard.
Het ging met die instelling vandaag ook erg lekker.
Volgens het schema van ATP moest ik 26 kilometer lopen en dat heb ik ook gedaan.
Het is wel vreemd dat je, wanneer je een bepaalde afstand in je hoofd hebt steevast de laatste drie kilometer veel moeite kosten.
Of ik nu 16, of 26 kilometer loop is dit in beide gevallen waar.

Inmiddels heb ik definitief de uitnodiging gekregen, om in de week na de marathon voor mijn werk een workshop bij te wonen in New York.
Dat is bijzonder toevallig en best leuk.
Nu nog ff uitzoeken hoe dit is te regelen m.b.t. de vluchten.

Wij hebben ons als bedrijf op de Dam tot Damloop gestort en op 23 september is het zo ver.
Er zijn diverse onderdelen waar mensen aan kunnen deelnemen met diverse keuzes wat afstanden betreft.
Het gaat om:
- Wandelen
- Fietsen
- Hardlopen
Xerox is meteen ook sponsor geworden en wij hebben allerlei producten voor de organisatie bedacht en laten maken.
Dit is meteen een heel nieuw en interessant marktgebied voor ons gebleken.
Je kunt denken aan sponsorpakketten, startnummers, bewegwijzeringen, posters etc.

Het belangrijkste evenement is de 10 Engelse mijlen (+- 16 KM) hardlopen, waar ik ook aan meedoe.
Voor de gezelligheid heb ik ook Dorinda, Madelon en Marco meegevraagd en had verwacht met hun een "leuke" race te lopen.
Mijn collega Jacques heeft mij echter vrij opportunistisch ingedeeld op 1 uur en 15 minuten.
Hiermee behoor ik meteen tot de top tien van snelste lopers binnen het bedrijf!
Ik dacht dat deze tijd niet echt realistisch was, maar gisteren heb ik maar eens de proef op de som genomen.
Tijdens mijn wekelijkse 75 minuten training heb ik behoorlijk doorgelopen en kwam uit op 1 uur 17 minuten. Dat komt dus al in de buurt.
Wij gaan het nog wel zien over twee weken.

Om voor mijzelf het actuele weer in de gaten te houden heb ik de buienradar aan mijn weblog gekoppeld.
Een erg handig middel om mijn startmoment voor de trainingen te bepalen.
Onder het motto "liever lui dan nat" heeft deze mij al regelmatig behoed voor een nat pak.
Zo heb ik ook vandaag om die reden besloten om s'avonds te lopen i.p.v. s'ochtends.

Ik was de vorige keer nog vergeten te melden dat wij onze nieuwe trainingstenues hebben gekregen en er zondag in hebben gelopen.

Het was wel een leuk gezicht, om vier mensen te zien rennen in hetzelfde pak.
Het werd ook al direct opgemerkt door voorbijgangers.

27 Kilometer gaat weer prima.
Nadat ik deze week 2x op mijn nieuwe schoenen heb gelopen en een shocktherapie bij Jarvin heb ontvangen gaat het een stuk beter met mijn spieren en gewrichten.
De oplossing is dus gevonden.

Het euvel slijt er zoals nu blijkt langzaam in en je wordt daardoor op het verkeerde been gezet (leuk grapje).
Ik heb het al die tijd niet in de gaten gehad, dat mijn schoenen de oorzaak zouden kunnen zijn.
Destijds was ik zo blij met de schoenen dat ik bijna verliefd was geworden.
Het gezegde luidt ook niet voor niets: "liefde maakt blind" ;-)

Wij hebben vandaag met zijn vieren gelopen.
Al snel waaierden wij enigszins uit, maar dat geeft niets. Je kunt beter je eigen tempo lopen, dan jezelf stuk lopen.
Ik ben een beetje bij Jarvin gebleven, om toch mijn been nog te ontzien.

De laatste 10 KM wilde ik alleen en in mijn eigen tempo lopen en ben bij Soestduinen afgeslagen.
Na een paar kilometer kreeg ik gezelschap van een andere loper, die al eerder een tijdje achter ons liep. Ik heb met hem nog een praatje gemaakt.
Dat was best lekker, want je bent goed afgeleid.

De komende week pak ik weer het schema van ATP op, want ik denk dat ik dat wel red.
De huidige voortgang geeft de burger weer moed.