De psychologische drempel van 30 kilometer het ik vandaag weten te doorbreken.
De laatste twee maanden heb ik erg tegen dit moment opgezien.
Toen ik in juli besloot deze afstand te lopen heb ik bijna mijn knie stuk gelopen en dat wilde ik niet nog een keer meemaken.

Vandaag heb ik hetzelfde rondje als toen gelopen, maar nu andersom.
De eerste 20 kilometer heb ik samen met Jarvin gelopen. Enerzijds voor de gezelligheid en anderzijds om mijzelf te sparen en niet het risico willen nemen, om stuk te gaan, ben ik dat eerste deel niet voluit gegaan.

In de buurt van Hilversum voelde ik dat ik daarmee alleen mijzelf maar aan het tegenwerken was.
Het tempo was net te laag, waardoor ik geen goede cadans kon vinden.
Daarop ben ik alleen vooruit gelopen, zodat ik "lekkerder" zou lopen.
Dat bleek een goede zet. Mijn tempo ging met gemak van net onder de 9 naar 13 kilometer per uur en ik voelde mij er heerlijk bij.
Zo heb ik de laatste 10 kilometer doorgerend.
Vlak voor het einde kwam ik Frans nog tegen die ons al op een aftand van een kilometer of 15 bij ons wegliep.
Aan het einde was het ook echt genoeg, want mijn hartslag zat al boven de 170 en dat is toch een beetje te veel voor een duurloop.
Gelukkig voelde het ook achteraf niet alsof ik de marathon al had gelopen en ben ik dus een gelukkig mens.

Mijn knie blijft gevoelig, maar met het schema waarbij ik slechts om de week een lange afstand loop herstel ik gelukkig uitstekend.
Tijdens het lopen heb ik gelukkig ook geen pijn, maar voel ik het wel.
Het is een kwestie van rekening houden met het gevoel en op tijd het tempo verlagen.

Volgende week ga ik voor een afstand van 21,1 kilometer en de week erna nog één keer voor de 32 kilometer. Dat is dan ook de laatste keer voor New York dat ik zo ver ga lopen. De overige tijd ga ik alleen nog maar voor afstanden tot de halve marathon.
Ik heb er alle vertrouwen in dat het mij dan gaat lukken.